27/ 07/ 2026                  Gisteren We zeggen: “Dit is mijn huis, mijn land, mijn bezittingen, mijn lichaam.” We trekken grenzen, ondertekenen eigendomsaktes, bouwen muren en plaatsen hekken om af te bakenen wat we het onze noemen. Maar de natuur erkent onze eigendomsaktes niet.

Vandaag dacht ik dat ik de wereld bezat. Ik weet het, het is weer zo’n gekke contemplatie van mij. Terwijl ik op de enorme betonnen parking van de groothandel stond, kwam de gedachte bij me op dat als ik een deeltje van GOD ben, en voor mij GOD het hele universum bezit, ik dan ook het hele universum bezit. En net zoals GOD zou ook ik alles graag terug aan de natuur geven.

Toen ik het onkruid zag dat door de kleine barstjes in het beton groeide, wist ik dat GOD zijn automatische recyclageplan al klaar heeft.

Heb je ooit gemerkt hoe snel de natuur haar terrein begint terug te nemen zodra iets door de mens wordt achtergelaten? We denken dat we delen van de aarde bezitten, maar we lenen ze slechts; uiteindelijk keert alles terug naar de natuur. Een storm, een overstroming, een brand, of gewoon een paar korrels aarde die door de wind worden meegevoerd, kunnen ervoor zorgen dat een boom door een kleine barst of naad in een betonnen jungle begint te groeien en deze na verloop van tijd weer in een echte jungle verandert.

Er is een zeer rijke man in een dorp bij mij in de buurt die elk stuk grond koopt dat beschikbaar komt. Hoewel hij dit uit hebzucht doet — niet uit hebzucht om het bezit zelf, maar omdat hij niet wil dat iemand anders de grond koopt en vervolgens een huis bij hem in de buurt bouwt — beschermt hij die grond tegelijkertijd tegen exploitatie. Hij laat elke boer die dat wil de grond gratis gebruiken om gewassen te verbouwen, zolang het maar groen blijft.

Ik vraag me af of GOD een zaadje in de gedachten van deze man heeft geplant en zijn hebzucht gebruikt om de natuur te beschermen.

Ik denk dat ik misschien hetzelfde zou willen doen als ik daar financieel toe in staat was: gewoon al het land opkopen en het aan de natuur overlaten. Het zou toch niet echt van mij zijn, maar ik zou het kunnen beschermen zolang ik hier ben. Zou het niet in het belang van de hele mensheid zijn om dit land te behouden, dat met zijn planten en bomen onze lucht zuivert?

Doe ik niet precies hetzelfde met mijn lichaam? Ik beschouw het als mijn eigendom en zorg ervoor, maar uiteindelijk zal ook dit terugkeren naar de natuur.

Ik leen het slechts voor een tijdje.

        27/ 07/ 2026                  Gisteren keek ik naar een film over president Abraham Lincoln en de oorlog om de slavernij in de Verenigde Staten af te schaffen. Het zette me aan het denken over onze eigen slavernij. Zijn we niet allemaal slaven van onze eigen verlangens?

Hoe meer we willen, hoe meer geld we nodig hebben, en hoe meer we moeten werken om aan die verlangens te voldoen. Het wordt een eindeloze cyclus waarin velen van ons gevangen zitten.

Is het dan nooit genoeg? Hoewel ik nog steeds verlangens heb, weeg ik ze tegenwoordig af tegen de inspanning die nodig is om ze te vervullen, voordat ik beslis of ze werkelijk de moeite waard zijn om na te streven.

Ons denken werkt verschrikkelijk op die manier. Door onze verlangens zijn we slaven van onze geest geworden. Zodra één verlangen is vervuld, dient zich stilletjes alweer een ander.

Probeer je hier meer bewust van te worden. Het is gewoon weer een andere manier waarop ons denken beweegt.

                     24/07/2026

Onlangs kreeg ik een exemplaar van mijn boek terug van een van mijn proeflezers. Hoewel hij mijn boek erg goed vond, gaf hij toe dat hij een beetje teleurgesteld was in mijn uitleg over God. Hij vond die te kort en te beknopt.

Dat was bewust, omdat dit niet de kern was waar het boek over ging. Ik wilde mijn eerste boek kort en toegankelijk houden, zodat iedereen het gemakkelijk van begin tot eind zou kunnen lezen. Mijn bedoeling is om in latere teksten veel dieper op deze onderwerpen in te gaan, voor degenen die zich er verder in willen verdiepen. Het eerste boek was er eenvoudigweg om nieuwsgierigheid te wekken en interesse aan te wakkeren.

In Ontwaakt maar steeds verward schreef ik:

“Er is geen God dan God.”

In deze reflectie wil ik uitleggen hoe ik tot die conclusie ben gekomen.

Ik begon na te denken over de schepping. Als God alles heeft geschapen, uit welk materiaal heeft Hij het dan geschapen? Was dat materiaal er al? Als dat zo was, dan waren er zowel God als materie. Wat was er eerst? Als materie er eerst was, wie heeft God dan uit die materie geschapen? Als God er eerst was, waar haalde Hij dan de materie vandaan waarmee Hij kon scheppen?

Het werd een eindeloze cirkel in mijn hoofd, een beetje zoals de vraag wat er eerst was: de kip of het ei.

Ik heb lang en diep over deze vraag nagedacht, en uiteindelijk kwam het tot mij dat het enige antwoord dat voor mij logisch was, was dat God het materiaal dat Hij zelf IS gebruikte om het universum en alles wat zich daarin bevindt te scheppen.

Ik stel het me een beetje voor als een bal klei. God trekt stukjes van Zichzelf af om te scheppen. Wij zijn de atomen waaruit God bestaat.

Daarom kunnen we zeggen dat wij kinderen van God zijn. Wanneer we naar binnen keren en ons opnieuw verbinden met ons ware zelf, verbinden we ons opnieuw met God. We zijn gemaakt van dezelfde essentie waaruit alles is geschapen.

Wij zijn kleine deeltjes van God, en in die zin is alles wat bestaat God.

                    27/ 07/ 2026 

 Ik speel graag spelletjes met mijn eigen denken. Ik heb gemerkt dat het me helpt om terugkerende gewoontes te doorbreken. Het is een soort spel dat ik speel.

Het eerste wat je moet doen, is je bewust worden van een van je gewoontes. Een van die gewoontes van mij was om ’s ochtends in mijn pyjama naar beneden te gaan om koffie te drinken. Je vraagt je misschien af: “Wat is daar mis mee?” Ik hou van mijn rustige momenten van bezinning bij mijn ochtendkoffie, maar ik begon te merken dat mijn lichaam het zich iets te gemakkelijk maakte en een beetje lui werd.

Toen ik hierover nadacht, besefte ik dat mijn denken pyjama’s met rust had geassocieerd. Het was een associatie die sinds mijn kindertijd ongemerkt in mij was geprogrammeerd.

Ik merkte dat mijn man vanaf het moment dat hij uit bed kwam vol energie leek te zitten. Hij kleedt zich meteen aan wanneer hij wakker wordt.

Dus besloot ik hetzelfde te proberen. Voor mij werkt het absoluut. Zodra ik me aankleed, is het alsof er een signaal naar mijn hersenen gaat:

“De rust is voorbij. Tijd voor actie.”

Ik geniet nog steeds van mijn rustige ochtendkoffie, maar die loopt nu niet meer uit tot bijna lunchtijd.

Soms hoeven we onze gewoontes niet eerst te veranderen; we hoeven alleen de associaties die ze hebben gecreëerd te begrijpen en te veranderen.